Een eiland dat oud en leeg is en een eigen taal heeft

Sardinië is het oudste land van Italië: het gesteente is honderden miljoenen jaren ouder dan de Alpen, en er is geen actieve vulkaan en geen noemenswaardige aardbeving. Het is ook na Valle d'Aosta de leegste regio, met zesenzestig inwoners per vierkante kilometer, en dat merk je zodra je de hoofdwegen verlaat.

Hoe het in elkaar zit

Het eiland heeft een eenvoudige opbouw: twee bergmassieven, de Gennargentu in het midden en oosten en de bergen van de Sulcis in het zuidwesten, gescheiden door vlaktes en hoogvlaktes. De Campidano, tussen Cagliari en Oristano, is de enige grote vlakte. De kusten zijn in het oosten zeer hoog, in het westen en zuiden laag en zandig, in het noorden granieten en grillig.

Sardijns is geen Italiaans dialect maar een eigen Romaanse taal, bij wet erkend, en niet de enige van het eiland: in Alghero wordt sinds de veertiende eeuw Catalaans gesproken, in Carloforte en Calasetta een uit Tabarka meegebracht Ligurisch, en in de Gallura en in Sassari twee spraken die dichter bij het Corsicaans liggen dan bij het Sardijns.

Waar de campings liggen

Aan de kust. De grootste groep ligt in het noorden, tussen Santa Teresa, Palau, Badesi en het gebied van Alghero; de tweede aan de oostkust, van Siniscola tot Bari Sardo, voor de Golf van Orosei. In het binnenland is er vrijwel geen: de Barbagia bezoek je overdag, je kampeert er niet.

De zee is hier iets van recent: eeuwenlang keken de Sarden naar de bergen.

Iets wat verklaart waarom de oude dorpen vrijwel allemaal in het binnenland liggen

Hoe je het aanpakt

Het eiland is groot: van Santa Teresa naar Cagliari is driehonderd kilometer en vier uur. Kies liever één kwadrant en blijf daar. De hoofdwegen zijn goed, maar die in het binnenland zijn traag, en de tijden die de kaarten geven moet je verhogen.

In augustus lopen de veerboten en de campings in het noorden vol en stijgen de prijzen fors; in juni en september is het water hetzelfde en is er plek. Van oktober tot mei is vrijwel alles dicht.