De nuraghen
Zevenduizend stenen torens, gebouwd door een volk van wie we de naam niet kennen.
Tussen 1800 en 700 voor Christus werden op Sardinië duizenden kegelvormige torens van droge steen gebouwd: er zijn er zo'n zevenduizend geteld, en in het begin waren het er waarschijnlijk het dubbele. We weten niet hoe het volk heette dat ze maakte, en ook niet met zekerheid waartoe ze dienden: burchten, opslagplaatsen, cultusplekken, huizen van hoofden. Waarschijnlijk dat alles.
Su Nuraxi bij Barumini is de meest bestudeerde en sinds 1997 Unesco-erfgoed: een centrale toren uit de vijftiende eeuw voor Christus, vier later toegevoegde hoektorens, en eromheen een dorp van ronde hutten. Het is alleen met gids te bezoeken, en de rondleiding duurt een uur.
De andere
De nuraghe Losa bij Abbasanta en de Santu Antine bij Torralba zijn bijna zo groot als Barumini en veel minder druk. Verder zijn er de reuzengraven, gemeenschappelijke graven met een centrale steen, en heilige putten zoals Santa Cristina bij Paulilatino, gebouwd met een precisie die je van de bronstijd niet verwacht.
De nuraghische bronsjes, beeldjes van een paar centimeter met boogschutters, hoofden en scheepjes, staan bijna allemaal in de archeologische musea van Cagliari en Sassari. Ze zijn het dichtste bij een portret dat die beschaving ons heeft nagelaten.